Hard werk loont voor The Boxer Rebellion

The Boxer Rebellion heeft alle elementen in zich om door te breken. Toch lijkt het maar niet te lukken het grote publiek te bereiken. Het zou kunnen komen doordat hun platenmaatschappij failliet ging en ze sindsdien alles zelf financieren. Een andere oorzaak kan zijn dat ze niet in het voorprogramma van The Killers konden staan door een bijna-dood ervaring van de zanger. Hoe dan ook is het onterecht. En dat bewees dit Brits-Amerikaans-Australische kwartet tijdens hun optreden in Doornroosje. 

Bron foto: website The Boxer Rebellion

De Amsterdamse band Tiger Pilots verzorgt vanavond het voorprogramma. Ze geven een ietwat vreemd optreden, met een bas die soms functioneert als gitaar, en een gitaar die qua geluid wat weg heeft van een synthesizer. Ze spelen aardig, maar het enige memorabele zijn de dans- en handbewegingen van de zanger.

Tegen het eind van het voorprogramma is de zaal bijna helemaal gevuld. Het is tijd voor het optreden van The Boxer Rebellion. De combinatie van een Amerikaanse zanger, een Australische gitarist en twee Britten op bas en drums zorgt voor een apart geluid. Het is geen britpop, het is geen americana, maar het zit er ergens tussenin. Qua vergelijkingsmateriaal komt het misschien wel het dichtst in de buurt bij een lichtere versie van Interpol of een donkerdere versie van Elbow.

Met de opener Step Out Of The Car wordt al vrij snel duidelijk dat de band aardig wat podiumervaring heeft. Drum en bas sluiten naadloos op elkaar aan en de zanger laat direct horen wat zijn kwaliteiten zijn. Enkele nummers later blijkt dat hij ook de hoge noten zonder moeite haalt. Zijn stem is uniek en loepzuiver. De zanger, bassist en gitarist zijn niet vies van andere instrumenten en vervullen allemaal zo nu en dan de rol van toetsenist. Bij Flashing Red Light Means Go worden extra drums uit de kast gehaald en speelt de bassist tegelijkertijd bas en hi-hat tamboerijn. Dit soort toevoegingen geven het concert iets extra’s wat de plaat niet heeft.

Hoe verder het concert vordert, hoe enthousiaster het publiek echter wordt. Na het laatste nummer wordt dan ook met luid applaus gevraagd om een toegift. De band geeft hier gelukkig graag gehoor aan. De toegift bevat onder andere het meest bekende nummer No Harm. Een nummer dat opvalt door het ontbreken van gitaren en de drijvende kracht van de drums. De afsluiter is The Gospel of Goro Adachi. Een van de weinige smetjes op het concert is dat dit nummer niet echt bij de rest van de setlist past. Het ontaart in een muzikale chaos, met een bassist die op zijn knieën op zijn effectenpedaal ramt.

The Boxer Rebellion bestaat uit vier verschillende bandleden, die allemaal de aandacht trekken door hun uitstraling. Het is duidelijk merkbaar dat de band al tien jaar bij elkaar is. Ze gaan er voor de volle honderd procent voor om een goede show neer te zetten en slagen met vlag en wimpel.

Bron: 3VOOR12 Arnhem-Nijmegen

Geslaagde covers #1: Such Great Heights

Covers zijn altijd gevaarlijke fenomenen. Een goed nummer nog beter maken is bijna onmogelijk. Veel artiesten falen dan ook jammerlijk in hun poging. Soms verschijnt er echter een nieuwe versie van een nummer die het origineel bijna evenaart. Zo’n nummer is Such Great Heights.

Such Great Heights is een nummer van The Postal Service, een samenwerking tussen producer Jimmy Tamborello en Ben Gibbard van Death Cab for Cutie. Als liefhebber van laatstgenoemde band kan ik ook deze meer elektronisch georiënteerde samenwerking waarderen. Such Great Heights is naar mijn idee het mooiste nummer van het album Give Up. En blijkbaar ben ik niet de enige die dat vindt: het nummer is door tig artiesten gecoverd, waaronder Ben Folds, Rilo Kiley en Amanda Palmer.

De mooiste versie is echter afkomstig van Samuel Beam, beter bekend als Iron & Wine. Deze grootbaardige Amerikaanse singer-songwriter coverde het nummer al voordat het uit kwam. Het was namelijk bedoeld als b-side van de single. Later werd het nummer ook opgenomen in de soundtrack van de film Garden State.

Het nummer is minstens even goed als het origineel. Vergelijkbaar is het echter niet, want Beam heeft er een totaal andere versie van gemaakt. Het elektronische geluid is verdwenen en wat overblijft is een mooi, klein liedje.

Nieuw of oud materiaal, Drive Like Maria knalt altijd

Afgelopen maand stond Drive Like Maria in Tivoli De Helling in Utrecht. Tijdens deze try-out speelden ze zowel oude als nieuwe nummers. De oude knallers deden het goed, maar ook het nieuwe materiaal maakte indruk. De nieuwsgierigheid naar het nieuwe album is gewekt!

Bron foto: website Drive Like Maria

De Italiaanse band Waines staat in het voorprogramma. Van Italianen verwacht je niet direct dat ze stevige rock spelen. Waines doet dat echter wel en speelt ook best netjes. Heel hoogstaand is het echter niet, dus na een paar nummers begint het wat te vervelen. Tijd voor het hoofdprogramma dus!

Dat hoofdprogramma is Drive Like Maria. Deze vierkoppige band, bestaande uit Belgen en Nederlanders, staat bekend als een goede liveband. Het rauwe randje op de stem van de zanger doet het vooral live goed in combinatie met de stampende rock die ze spelen.

Vandaag doen ze een try-out: ze spelen nieuwe nummers om te kijken of ze aanslaan. Sommige nummers zijn maar enkele dagen oud, anderen hebben nog niet eens een officiële titel. Vers van de pers dus en zowel spannend voor de band als het publiek. De spanning blijkt echter niet nodig: de nieuwe nummers doen absoluut niet onder voor de oude knallers. De zaal gaat uit zijn dak en ook de band lijkt er zin in te hebben.

Vrouwelijke gitariste Nitzan neemt vooral het woord en maakt een goede connectie met het publiek. Haar enthousiasme werkt aanstekelijk: het publiek blijft maar om meer nummers vragen. Op een gegeven moment zijn ze toch echt door zowel hun oude als nieuwe nummers heen. De band vertrekt en laat het publiek nieuwsgierig achter. Nieuwsgierig naar het volgende album, dat op basis van dit concert uit de speakers zal gaan knallen.

De hype rond Lizzie Grant

Ze is al een tijdje een hype op internet. De één hemelt haar op, de ander kraakt haar af. Eerdere pogingen om door te breken mislukten, maar nu is ze één van de meest besproken artiesten. Haar clips en imago zijn overgoten met een retro sausje. Een uitstekende marketingtruc, want als er iets anno 2011 hip is, is het alles wat retro is. Over wie ik het heb? Lizzy Grant, beter bekend als Lana del Rey.

Bron foto: Pitchfork

Ineens verscheen ze overal: op de grootste muziekwebsites ter wereld, op blogs en op 3FM werd ze zelfs uitgeroepen tot megahit. Haar eerste optreden in Nederland, in november van dit jaar, was binnen een mum van tijd uitverkocht.

Ze zou de vleesgeworden American Dream zijn, een arm meisje van het platteland die plotseling ontdekt wordt. Er zit echter een groot label achter haar nummers. En getuige de rijkdom van haar vader zal ze ook niet bepaald arm zijn. Ook opvallend: ouder materiaal is ineens spoorloos verdwenen.

Of er nu iets klopt van het verhaal of niet, feit is dat ze een groot talent is. De paar nummers die ze heeft uitgebracht zijn mooie liedjes met een opvallend stemgeluid. Ik ben toch wel benieuwd waar ze nog meer mee gaat komen!

Bronnen: Pitchfork, Alternative Blog

Florence + The Machine spelen nieuw materiaal

Florence + The Machine was voor mij de ontdekking van 2010. Het debuutalbum Lungs maakte indruk, met schitterende nummers als Rabbit Heart en Cosmic Love. Eind van deze maand komt Florence Welch met het moeilijke tweede album. Hierbij alvast een voorproefje!

Een tijd geleden verschenen al twee nummers van het nieuwe album Ceremonials: What the Water Gave Me en Shake It Out. Afgelopen weekend trad Florence voor het eerst op sinds de aankondiging van het nieuwe album en speelde een aantal nieuwe nummers. Gelukkig voor ons filmde een bezoekster het optreden en plaatste het op YouTube. Dit belooft weer veel goeds voor het nieuwe album!

Bron: Consequence of Sound