in the night the lights went out

Hard werk loont voor The Boxer Rebellion

2011-12-11T22:44:00.000+01:00

The Boxer Rebellion heeft alle elementen in zich om door te breken. Toch lijkt het maar niet te lukken het grote publiek te bereiken. Het zou kunnen komen doordat hun platenmaatschappij failliet ging en ze sindsdien alles zelf financieren. Een andere oorzaak kan zijn dat ze niet in het voorprogramma van The Killers konden staan door een bijna-dood ervaring van de zanger. Hoe dan ook is het onterecht. En dat bewees dit Brits-Amerikaans-Australische kwartet tijdens hun optreden in Doornroosje.

Bron foto: website The Boxer Rebellion

De Amsterdamse band Tiger Pilots verzorgt vanavond het voorprogramma. Ze geven een ietwat vreemd optreden, met een bas die soms functioneert als gitaar, en een gitaar die qua geluid wat weg heeft van een synthesizer. Ze spelen aardig, maar het enige memorabele zijn de dans- en handbewegingen van de zanger.

Tegen het eind van het voorprogramma is de zaal bijna helemaal gevuld. Het is tijd voor het optreden van The Boxer Rebellion. De combinatie van een Amerikaanse zanger, een Australische gitarist en twee Britten op bas en drums zorgt voor een apart geluid. Het is geen britpop, het is geen americana, maar het zit er ergens tussenin. Qua vergelijkingsmateriaal komt het misschien wel het dichtst in de buurt bij een lichtere versie van Interpol of een donkerdere versie van Elbow.

Met de opener Step Out Of The Car wordt al vrij snel duidelijk dat de band aardig wat podiumervaring heeft. Drum en bas sluiten naadloos op elkaar aan en de zanger laat direct horen wat zijn kwaliteiten zijn. Enkele nummers later blijkt dat hij ook de hoge noten zonder moeite haalt. Zijn stem is uniek en loepzuiver. De zanger, bassist en gitarist zijn niet vies van andere instrumenten en vervullen allemaal zo nu en dan de rol van toetsenist. Bij Flashing Red Light Means Go worden extra drums uit de kast gehaald en speelt de bassist tegelijkertijd bas en hi-hat tamboerijn. Dit soort toevoegingen geven het concert iets extra’s wat de plaat niet heeft.

Hoe verder het concert vordert, hoe enthousiaster het publiek echter wordt. Na het laatste nummer wordt dan ook met luid applaus gevraagd om een toegift. De band geeft hier gelukkig graag gehoor aan. De toegift bevat onder andere het meest bekende nummer No Harm. Een nummer dat opvalt door het ontbreken van gitaren en de drijvende kracht van de drums. De afsluiter is The Gospel of Goro Adachi. Een van de weinige smetjes op het concert is dat dit nummer niet echt bij de rest van de setlist past. Het ontaart in een muzikale chaos, met een bassist die op zijn knieën op zijn effectenpedaal ramt.

The Boxer Rebellion bestaat uit vier verschillende bandleden, die allemaal de aandacht trekken door hun uitstraling. Het is duidelijk merkbaar dat de band al tien jaar bij elkaar is. Ze gaan er voor de volle honderd procent voor om een goede show neer te zetten en slagen met vlag en wimpel.

Bron: 3VOOR12 Arnhem-Nijmegen

Geslaagde covers #1: Such Great Heights

2011-11-02T20:33:00.003+01:00

Covers zijn altijd gevaarlijke fenomenen. Een goed nummer nog beter maken is bijna onmogelijk. Veel artiesten falen dan ook jammerlijk in hun poging. Soms verschijnt er echter een nieuwe versie van een nummer die het origineel bijna evenaart. Zo’n nummer is Such Great Heights.

Such Great Heights is een nummer van The Postal Service, een samenwerking tussen producer Jimmy Tamborello en Ben Gibbard van Death Cab for Cutie. Als liefhebber van laatstgenoemde band kan ik ook deze meer elektronisch georiënteerde samenwerking waarderen. Such Great Heights is naar mijn idee het mooiste nummer van het album Give Up. En blijkbaar ben ik niet de enige die dat vindt: het nummer is door tig artiesten gecoverd, waaronder Ben Folds, Rilo Kiley en Amanda Palmer.

De mooiste versie is echter afkomstig van Samuel Beam, beter bekend als Iron & Wine. Deze grootbaardige Amerikaanse singer-songwriter coverde het nummer al voordat het uit kwam. Het was namelijk bedoeld als b-side van de single. Later werd het nummer ook opgenomen in de soundtrack van de film Garden State.

Het nummer is minstens even goed als het origineel. Vergelijkbaar is het echter niet, want Beam heeft er een totaal andere versie van gemaakt. Het elektronische geluid is verdwenen en wat overblijft is een mooi, klein liedje.

Nieuw of oud materiaal, Drive Like Maria knalt altijd

2011-11-01T13:57:00.004+01:00

Afgelopen maand stond Drive Like Maria in Tivoli De Helling in Utrecht. Tijdens deze try-out speelden ze zowel oude als nieuwe nummers. De oude knallers deden het goed, maar ook het nieuwe materiaal maakte indruk. De nieuwsgierigheid naar het nieuwe album is gewekt!

Bron foto: website Drive Like Maria

De Italiaanse band Waines staat in het voorprogramma. Van Italianen verwacht je niet direct dat ze stevige rock spelen. Waines doet dat echter wel en speelt ook best netjes. Heel hoogstaand is het echter niet, dus na een paar nummers begint het wat te vervelen. Tijd voor het hoofdprogramma dus!

Dat hoofdprogramma is Drive Like Maria. Deze vierkoppige band, bestaande uit Belgen en Nederlanders, staat bekend als een goede liveband. Het rauwe randje op de stem van de zanger doet het vooral live goed in combinatie met de stampende rock die ze spelen.

Vandaag doen ze een try-out: ze spelen nieuwe nummers om te kijken of ze aanslaan. Sommige nummers zijn maar enkele dagen oud, anderen hebben nog niet eens een officiële titel. Vers van de pers dus en zowel spannend voor de band als het publiek. De spanning blijkt echter niet nodig: de nieuwe nummers doen absoluut niet onder voor de oude knallers. De zaal gaat uit zijn dak en ook de band lijkt er zin in te hebben.

Vrouwelijke gitariste Nitzan neemt vooral het woord en maakt een goede connectie met het publiek. Haar enthousiasme werkt aanstekelijk: het publiek blijft maar om meer nummers vragen. Op een gegeven moment zijn ze toch echt door zowel hun oude als nieuwe nummers heen. De band vertrekt en laat het publiek nieuwsgierig achter. Nieuwsgierig naar het volgende album, dat op basis van dit concert uit de speakers zal gaan knallen.

De hype rond Lizzie Grant

2011-10-25T12:33:00.002+02:00

Ze is al een tijdje een hype op internet. De één hemelt haar op, de ander kraakt haar af. Eerdere pogingen om door te breken mislukten, maar nu is ze één van de meest besproken artiesten. Haar clips en imago zijn overgoten met een retro sausje. Een uitstekende marketingtruc, want als er iets anno 2011 hip is, is het alles wat retro is. Over wie ik het heb? Lizzy Grant, beter bekend als Lana del Rey.

Bron foto: Pitchfork

Ineens verscheen ze overal: op de grootste muziekwebsites ter wereld, op blogs en op 3FM werd ze zelfs uitgeroepen tot megahit. Haar eerste optreden in Nederland, in november van dit jaar, was binnen een mum van tijd uitverkocht.

Ze zou de vleesgeworden American Dream zijn, een arm meisje van het platteland die plotseling ontdekt wordt. Er zit echter een groot label achter haar nummers. En getuige de rijkdom van haar vader zal ze ook niet bepaald arm zijn. Ook opvallend: ouder materiaal is ineens spoorloos verdwenen.

Of er nu iets klopt van het verhaal of niet, feit is dat ze een groot talent is. De paar nummers die ze heeft uitgebracht zijn mooie liedjes met een opvallend stemgeluid. Ik ben toch wel benieuwd waar ze nog meer mee gaat komen!

Bronnen: Pitchfork, Alternative Blog

Florence + The Machine spelen nieuw materiaal

2011-10-17T15:50:00.002+02:00

Florence + The Machine was voor mij de ontdekking van 2010. Het debuutalbum Lungs maakte indruk, met schitterende nummers als Rabbit Heart en Cosmic Love. Eind van deze maand komt Florence Welch met het moeilijke tweede album. Hierbij alvast een voorproefje!

Een tijd geleden verschenen al twee nummers van het nieuwe album Ceremonials: What the Water Gave Me en Shake It Out. Afgelopen weekend trad Florence voor het eerst op sinds de aankondiging van het nieuwe album en speelde een aantal nieuwe nummers. Gelukkig voor ons filmde een bezoekster het optreden en plaatste het op YouTube. Dit belooft weer veel goeds voor het nieuwe album!

Bron: Consequence of Sound

Muziek in de schijnwerpers #2: WU LYF

2011-10-16T15:59:00.006+02:00

Soms verschijnen er nieuwe bands die daadwerkelijk vernieuwende muziek maken. Bands die, hoe cliché het ook mag klinken, niet in een hokje te plaatsen zijn en een eigen geluid hebben. Dit jaar verscheen er zo’n band, namelijk WU LYF.

Bron foto: The Guardian

WU LYF (spreek uit als woo life) staat voor "World Unite! Lucifer Youth Foundation". En met die bandnaam is de toon direct gezet. Tel daarbij op dat de band zich grotendeels in mysterie hult en bijna geen interviews geeft, en een kleine hype is geboren. In Nederland blijft het echter nog opvallend stil rondom de band. Ze stonden op de laatste editie van Motel Mozaïque, maar blijven verder nog onbekend. Onterecht? Ja, zwaar onterecht.

De band bestaat uit vier nuchtere jongens uit Manchester, die vooral lol willen maken. Ze geven hun platen uit in eigen beheer. Naast muziek richten ze zich ook op fotografie en kunst, wat ook te zien is op één van hun websites. Ze zien hun band als onderdeel van een coöperatie.

De zanger van de band lijkt in elk nummer zijn stem kapot te willen schreeuwen en is geheel onverstaanbaar. Een aparte combinatie met de indie die ze maken. Toch werkt het, en goed ook. Op de één of andere manier past het in het plaatje van de band. De plaat Go Tell Fire to the Mountain is opgenomen in een kerk. Dit zorgt voor een apart geluid met een soort galm. Wat opvalt is het gebruik van een kerkorgel, niet het meest alledaagse instrument voor een band.

Bijzondere jongens met bijzondere muziek. Wennen aan de stem van de zanger kost een aantal luisterbeurten, maar het is de moeite waard. Luister de muziek en go tell fire!

Bronnen: The Guardian, website WU LYF

Ben Caplan & The Casual Smokers imponeren met charisma

2011-10-13T20:03:00.004+02:00

Merleyn was van Ben Caplan en zijn Casual Smokers. Of beter gezegd Smoker, want alleen de contrabassist was erbij. Ben's opmerkelijke uiterlijk en enorme volume zorgden voor een leuke sfeer, waarbij het publiek uit volle borst mee-lalala-de.

Bron foto: website Ben Caplan

De Canadees Ben Caplan is een indrukwekkende verschijning: een grote bos krullen en een enorme baard doen de aanschouwer vergeten dat hij een twintiger is. Hij maakt met zijn Casual Smokers muziek die niet makkelijk in te delen is. Het heeft wat weg van folk, maar ook gipsy lijkt een grote inspiratiebron te zijn. Ben’s belangrijkste instrument is zijn doorleefde whiskystem en de beste man heeft zo’n volume dat een microfoon eigenlijk overbodig is. Verder speelt hij gitaar, banjo en melodica. De drummer staat volgens Ben nog in Canada op een verkeerd vliegveld, dus de enige meegereisde Casual Smoker is de contrabassist Ronald.

Vanaf het eerste moment weet Ben met zijn charisma het publiek mee te krijgen. Wat wil je als je een concert begint met de opmerking dat het nu al het beste concert ooit is, omdat er een fles whisky klaar staat. Het werkt ook in zijn voordeel dat hij de moeite heeft genomen wat Nederlands te leren, zoals “alsjeblieft”, “ik speel de banjo” en “nog een liedje”. Als Ben het publiek oproept mee te zingen, doet men dit dan ook uit volle borst. Ben is verbaasd: “And they told me the people in Holland don’t like to sing-a-long!”

Na een aantal nummers knapt een van de snaren van Bens gitaar. Geen probleem, hij speelt gewoon verder op de banjo. Enkele nummers later lijkt het toch een probleem te worden en last hij een pauze in om zijn gitaar te maken. Na de pauze lijkt het concert wat in te kakken. De nummers beginnen steeds meer op elkaar te lijken en de aandacht van het publiek verslapt. Ondanks dat weet Ben met zijn grapjes de sfeer er goed te houden. De afsluiter brengt het enthousiasme van voor de pauze weer terug. Het publiek zingt vrolijk mee met het nummer Conduit, dat niet zou misstaan in een kroeg vol zeelui. Het publiek vraagt om “nog een liedje” en de mannen spelen dit maar al te graag. Daarna nemen ze onder luid applaus toch echt afscheid van Nijmegen.

Al met al was het een opmerkelijk concert, vooral door de pauze van twintig minuten. De muziek is origineel en Ben Caplan heeft zijn bijzondere stem goed onder controle. Een nadeel is dat de muziek soms wat veel op elkaar lijkt, waardoor het moeilijk is de aandacht erbij te houden. Dit wordt echter ruimschoots gecompenseerd door het enthousiasme en de verhalen van Ben. Hij is en blijft een aparte verschijning, maar muziek maken kan de beste man!

Bron: 3VOOR12 Arnhem-Nijmegen

Muziek in de schijnwerpers #1: Jamie N Commons

2011-10-12T21:42:00.011+02:00

London Calling is altijd een goede graadmeter voor namen die best wel eens groot kunnen worden in muziekland. Zo stonden inmiddels gevestigde namen als Blur, Saybia, Snow Patrol, Editors en Bloc Party in hun beginjaren op het festival in Amsterdam. Daarom rijst de vraag wat voor interessants het festival dit jaar te bieden heeft.

Tuurlijk, lang niet alles wat op London Calling staat maakt de belofte ook waar. Er zijn echter altijd wat veelbelovende artiesten te vinden. Zo kan het dit jaar weleens de editie van Jamie N Commons worden. Hij is in het bezit van een stem die soms wat doet denken aan Tom Waits. Geïnspireerd door blues, gospel en rock maakt hij rauwe rock gecombineerd met wat folk invloeden. Je zou het niet zeggen als je zijn muziek hoort, maar Jamie is nog maar 22 jaar oud. Dat belooft nog wat voor de toekomst. Een naam om in de gaten te houden dus!

The Preacher is de eerste single van de EP The Baron, die op 17 oktober verschijnt. De gehele EP is nu al te beluisteren via Spotify.

Bronnen: Kicking the Habit, Botanique

Nieuw begin

2011-10-12T18:53:00.002+02:00

Het was weer eens zo ver: mijn veranderdrang kwam boven. Het begon allemaal met de verandering van bloggen in het Engels naar bloggen in het Nederlands. Toen las ik mijn oude berichten door en bedacht ik me dat mijn invalshoek in twee jaar tijd nogal veranderd is. Waar het begon als een wirwar aan onderwerpen wil ik me nu meer richten op media en cultuur.

Een nieuwe taal, een nieuwe invalshoek, dus een vernieuwde blog. Omdat al het werk van twee jaar wat zonde is om weg te gooien is mijn oude blog nog terug te vinden op dreamdancer1990.blogspot.com.